Τσάρλυ: Δεν γίνεται Ιταλία χωρίς μεγάλους στόπερ

ΑΓΓΛΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ

Οι δύο ομάδες είναι τυχερές που παίζουν μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο αυξάνονται σε μεγάλο ποσοστό οι πιθανότητες πρόκρισης, καθώς θα είχαν δύσκολη αποστολή με τους Ισπανούς και τους Γάλλους.

4-4-2 με Ρούνεϊ vs 3-5-2 με Πίρλο

Ο Ρόι Χόγκσον χρησιμοποιεί μια τακτική κοντινή στο 4-4-2, που με τον τρόπο που λειτουργεί ο Ρούνεϊ γίνεται 4-4-1-1. Φιλοσοφία που έχει ακολουθήσει πολλές φορές ο Φέργκιουσον στη Γιουνάιτεντ. Ο Πραντέλι έχει ξεπατικώσει την τακτική που χρησιμοποίησαν στη Serie Α η Γιουβέντους και η Ουντινέζε. Σύστημα με τρεις στόπερ, τρεις κεντρικούς μέσους, δύο επιθετικούς και έναν παίκτη σε κάθε πλευρά. Και οι δύο φιλοσοφίες αφήνουν κενά. Οι προπονητές έχουν καταφύγει σε αυτές για να καλύψουν κάποιες αδυναμίες που υπάρχουν στο ρόστερ τους, αλλά και για να υπηρετήσουν το κλασικό ποδόσφαιρο της πατρίδας τους.

Οι Αγγλοι δεν έχουν γρήγορα χαφ και παίζοντας με δύο εξτρέμ και το επιθετικό δίδυμο σε απόσταση κερδίζουν σε ταχύτητα και δημιουργία, με τις ατομικές ενέργειες των γρήγορων ποδοσφαιριστών που παίζουν στο πλάι, ενώ η παρουσία των Ρούνεϊ, Γουέλμπεκ τους κάνει επικίνδυνους στην κόντρα επίθεση. Οπότε γίνονται επιθετικοί χωρίς να έχουν την καλύτερη δυνατή ανάπτυξη από τους παίκτες στον άξονα.

Οι Ιταλοί με τρεις στόπερ στην άμυνα μπορούν να υπηρετήσουν το ποδόσφαιρο που τους αρέσει. Δηλαδή να παίρνουν βάθος στην άμυνα και να δίνουν την μπάλα στον αντίπαλο. Παράλληλα, έχοντας στην επίθεση ένα δίδυμο εκ των Μπαλοτέλι, Κασάνο, Ντι Νατάλε, μπορούν να βγάζουν επιθέσεις με βαθιές μπαλιές, να κρατάνε χαμηλά το αντίπαλο αμυντικό δίδυμο και να απομονώνουν τα στόπερ του αντιπάλου. Οταν προσπαθούν να είναι επιθετικοί χτίζοντας επιθέσεις στηρίζονται πολύ στην καλή κυκλοφορία που ξεκινά από τα πόδια του Πίρλο. Φαντάζει αδύνατον να αναπτυχθούν οι Ιταλοί από χαμηλά χωρίς τη συμμετοχή του Πίρλο.

Ο Ρούνεϊ τους δίνει αβαντάζ

Τακτικά, αν βάλουμε κάτω ψυχρά τα συστήματα, οι Αγγλοι χάνουν παίκτη στον άξονα και κερδίζουν στις δύο πλευρές. Εχω την εντύπωση όμως πως η παρουσία του Ρούνεϊ ακυρώνει το πλεονέκτημα των Ιταλών και μπορεί να οδηγήσει τον Χόγκσον σε ένα τακτικό ματ επί του Πραντέλι.

Ο Πίρλο έχει συνηθίσει να παίζει πολύ κοντά στην τελευταία γραμμή άμυνας. Παίρνει την μπάλα από χαμηλά και γλυκαίνει το παιχνίδι βάζοντας ποιότητα και ευφυΐα στην ανάπτυξη της ομάδας του. Το ρόλο πίσω από τον σέντερ φορ, όμως, ο Ρούνεϊ μπορεί να τον παίξει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον επιθετικό. Ο άνθρωπος είναι πίτμπουλ. Βάσει τακτικής θα πέφτει πάνω στον Πίρλο και θα τον εξαντλήσει. Αν συμβεί αυτό, η ιταλική μηχανή θα αποσυντονιστεί. Ο Μότα, που παίζει δίπλα του, θυμίζει Κατσουράνη, από τον Μαρκίζιο δεν χάνεις και θα πρέπει να λειτουργήσει η αγγλική βλακεία ώστε να νικηθούν από επίθεση που θα βγει με κάποια βαθιά μπαλιά.

Οι Αγγλοι, αντίθετα, έχουν ξεκάθαρο πλεονέκτημα στις πλευρές. Νομίζω πως τον παίρνει τον Χόγκσον να πάρει ένα ρίσκο και να βάλει τον διεισδυτικό Γουόλκοτ πάνω στον Τζακερίνι. Οι εξτρέμ και οι μπακ των «λιονταριών» πρέπει να προσπαθήσουν με το παιχνίδι τους να αναδείξουν το μειονέκτημα των Ιταλών στις πλευρές. Εκτός του ότι δεν έχουν βοήθειες από χαφ οι Μάτζο, Τζακερίνι, οι δύο εσωτερικοί μέσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να τους ντουμπλάρουν το μαρκάρισμα. Το ρεπορτάζ των Ιταλών έχει δύο αμφίβολους. Η αλήθεια είναι πως ακόμα και να λείψουν οι Μότα, Κιελίνι, τα πλάνα του Πραντέλι δεν πρόκειται να αλλάξουν. Τη θέση του Κιελίνι θα την πάρει ο Μπαρτσάλι και θα κάνει τριπλέτα με τους Ντε Ρόσι, Μπονούτσι και του Μότα ο Μοντολίβο, που κάνει περισσότερες δουλειές στο γήπεδο και για εμένα θα έπρεπε αυτός να ήταν βασική επιλογή.

Χωρίς κλασάτο στόπερ

Μπορεί η τακτική ανάλυση να βγάζει Αγγλία, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς την αφέλεια που έχουν τα «λιοντάρια» και την καπατσοσύνη των Ιταλών. Δεν είναι απίθανο οι «ατζούρι» να πάνε μακριά το παιχνίδι. Αν είχαν κλασάτους αμυντικούς, σε νοκ άουτ αναμέτρηση Αγγλίας - Ιταλίας θα πόνταρα με κλειστά μάτια σε πρόκριση των Ιταλών. Μόνο που δεν μπορώ να σεβαστώ ή καλύτερα να υπολογίσω εθνική Ιταλίας χωρίς μεγάλους στόπερ. Μια μεγάλη Ιταλία τη φαντάζεσαι να παίρνει παιχνίδια μέσα από εκπληκτικές επεμβάσεις και επιλογές μεγάλων αμυντικών, όπως οι Μαλντίνι, Μπαρέζι, Νέστα, Καναβάρο, ακόμα και Ματεράτσι. Πώς όμως μπορεί να να φτάσεις μακριά σε διοργάνωση, όταν είναι δεδομένο πως θα αφήσεις την μπάλα να μπεί στην περιοχή σου και τα στόπερ σου θέλουν τρίτο παίκτη για να αντέξουν; Και είδαμε και με τους Κροάτες πως παρότι η πίεση δεν ήταν μεγάλη, μια απλή σέντρα έφτανε για να ισοφαριστούν, καθώς ο Κιελίνι δεν υπολόγισε ούτε την τροχιά της μπάλας ούτε την κίνηση του Μάντζουκιτς στην πλάτη του.

Βλέπω Αγγλους, γιατί οι Ιταλοί είναι αδύναμοι εκεί που παρουσιάζονται δυνατά τα «λιοντάρια». Δηλαδή επίθεση από τα πλάγια και στο γέμισμα της αντίπαλης περιοχής. Στα στημένα και στις σέντρες στη ροή του αγώνα οι Αγγλοι είναι πιο δυνατοί από οποιαδήποτε ομάδα στο Euro. Και οι Ιταλοί τα γεμίσματα μέσα στην περιοχή τους τα επιτρέπουν, χωρίς σε αυτή τη διοργάνωση να έχουν τους μεγάλους κεντρικούς αμυντικούς για να μπορούν να τα ελέγξουν.

Η τακτική ανάλυση μου βγάζει Αγγλία και το 2,60 είναι μια δίκαιη απόδοση.