Τσάρλυ: Δεν έχουν μόνο το παιχνίδι πάσα-πάσα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ

Η Ιταλία μπορεί να χρειάστηκε τη διαδικασία των πέναλτι για να προκριθεί επί των Αγγλων, κυριάρχησε όμως κατά κράτος σε όλη τη διάρκεια των 120 λεπτών. Στην ανάλυση και στην αξιολόγηση που έκανα πριν από το παιχνίδι έπεσα τελείως έξω.

Ιταλοί με κατοχή 64%

Αγνόησα τον σημαντικό παράγοντα του προπονητή, που αποδείχθηκε για ακόμα μια φορά πως στα σημαντικά παιχνίδια παίζει κομβικό ρόλο. Ο Πραντέλι είναι σαφώς καλύτερος τεχνικός από τον Χόγκσον και του έκανε πλάκα. Αφησε το 3-5-2 και παρέταξε την ομάδα του με ρόμβο, κερδίζοντας παίκτες στο κέντρο. Ο Ρόι, αντίθετα, πήγε σε μια απίστευτη τακτική επιλογή. Επαιξε χωρίς μπάλα, με λίγους παίκτες να μαρκάρουν. Οταν ένας προπονητής αποφασίζει να πάει σε κλεφτοπόλεμο ή σε παιχνίδι προσαρμογής, χρειάζεται πολλούς παίκτες να συμμετέχουν στην κάλυψη χώρων. Οι Αγγλοι κρατούσαν σε μόνιμη βάση το επιθετικό τους δίδυμο πάνω από τα χαφ των Ιταλών, ο Ρούνεϊ δεν έπεσε ποτέ πάνω στον Πίρλο, ενώ οι εξτρέμ πολύ σπάνια έμπαιναν προς τα μέσα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών οι Ιταλοί να φαίνονται πολύ περισσότεροι και οι τέσσερις κεντρικοί μέσοι να αποκτούν αριθμητική υπεροπλία. Ο Πίρλο αντί να δίνει μάχες με τον Ρούνεϊ είχε ένα γήπεδο κενό για να δημιουργεί παιχνίδι. Από τη στιγμή που ο Χόγκσον είχε δώσει εντολή στους Τζέραρντ-Πάρκερ να παίζουν χαμηλά, ανάμεσα στους δύο κεντρικούς χαφ των Αγγλων και στην επιθετική γραμμή υπήρχε ένας τεράστιος κενός χώρος, τον οποίο εκμεταλλεύτηκαν οι Ιταλοί και έβγαλαν παιχνίδι 120 λεπτών με 64% κατοχή μπάλας. Νομίζω πως το νούμερο αυτό αποτελεί ιστορικό ρεκόρ για τους «ατζούρι» σε μεγάλη διοργάνωση.

Θα τους βάλει στα δίχτυα ο Γκόμεζ

Κόντρα στους Γερμανούς τα δεδομένα θα είναι διαφορετικά. Είτε με τέσσερις χαφ σε ρόμβο παίξει ο Πραντέλι είτε γυρίσει στους τρεις αμυντικούς, τα «πάντσερ» θα πάρουν το χώρο του κέντρου και θα ασκήσουν πίεση. Ο Κεντίρα κάνει απίστευτο τουρνουά, πιέζει ψηλά στην αρχική ανάπτυξη του αντιπάλου και μαζί με τον Σβαϊνστάιγκερ έχουν δημιουργήσει ένα δίδυμο που συμμετέχει σε άμυνα και επίθεση.

Οι Γερμανοί γεμίζουν το γήπεδο ανεβάζοντας ψηλά την αμυντική τους τετράδα και δυσκολεύουν την ανάπτυξη του αντιπάλου με πίεση πάνω στην μπάλα. Είναι λοιπόν δεδομένο πως οι χαφ του Πραντέλι κενά μέτρα για να κάνουν ανάπτυξη με σίγουρες πάσες δεν προβλέπεται να βρουν. Περιμένω να δω τι θα κάνει ο Λεβ με τους τρεις επιθετικογενείς παίκτες που άλλαξε με την Ελλάδα. Οι Κλόζε, Ρόις, Σίρλε έκαναν γεμάτο παιχνίδι και δεν αποκλείεται κάποιος να κρατήσει τη θέση του στην ενδεκάδα.

Με δεδομένο πάντως πως οι Ιταλοί θα πάρουν βάθος στην άμυνα, η παρουσία του Γκόμεζ στην περιοχή επιβάλλεται και θα δημιουργήσει προβλήματα στην ιταλική άμυνα. Αν ο Πραντέλι πάει σε δίδυμο στην άμυνα, ο Γκόμεζ θα κερδίσει πολλές μάχες και θα βάλει στα δίχτυα τους Μπαρτσάλι, Μπονούτσι.

Αν λοιπόν δείτε ενδεκάδα με τον Γκόμεζ στράικερ και αμυντική τετράδα απο τον Πραντέλι, τότε το 6,00 για να πετύχει το πρώτο γκολ έχει στοιχηματική αξία. Στο ενδεχόμενο να πάει ο Πραντέλι σε τριάδα στην άμυνα, θα χαθεί παίκτης από το κέντρο, ο Γκόμεζ στην περιοχή θα μαζέψει πάνω του πολλούς παίκτες και θα δημιουργηθεί χώρος για τους Μίλερ, Οζίλ ή όποιους επιλέξει ο Λεβ να κόβουν προς την περιοχή όταν η μπάλα πηγαίνει στον Γκόμεζ.

Δύσκολα αντιμετωπίζονται τα «πάντσερ» με παιχνίδι προσαρμογής

Το έλεγα και με την Εθνική. Η Γερμανία είναι πολύ δύσκολη ομάδα για να την αντιμετωπίσεις παίζοντας χωρίς μπάλα. Δεν βγαίνουν εύκολα οι προσαρμογές πάνω τους. Τα «πάντσερ» έχουν σαν όπλο πως κάνουν επίθεση με πολλούς τρόπους και σε όλο το γήπεδο. Δεν προσπαθούν δηλαδή, όπως οι Ισπανοί, να ανέβουν υποχρεωτικά σαν σμήνος.

Το παιχνίδι πάσα-πάσα για να ανέβουμε υπάρχει στο ρεπερτόριό τους (όχι τόσο ανεπτυγμένο όπως των Ισπανών) αλλά δεν αποτελεί μονόδρομο. Οπου κι αν είναι η μπάλα, υπάρχει φορ που κρατά αντίπαλο στόπερ και αμυντικό χαφ πάνω του. Ο απέναντι εξτρέμ κάνει κίνηση ώστε να βρίσκεται σε επαφή με τον στράικερ και όταν υπάρχει στόχευση προς την περιοχή αυτόματα πλησιάζουν σε αυτήν ο απέναντι εξτρέμ και παίκτης από τον άξονα.

Σε αυτό το ποδόσφαιρο το μεγαλύτερο ρόλο παίζουν οι τρεις κεντρικοί χαφ, ο Λαμ και ο Μίλερ. Ολοι τους είναι καλοί χειριστές της μπάλας, δεν κόβονται στο ένας με έναν και δίνουν σιγουριά στον προπονητή τους πως δεν θα κάνουν λάθος τη στιγμή που αναπτύσσονται. Ακόμα κι αν χαθεί η μπάλα οι Γερμανοί αυτόματα μπορούν να την ξαναπάρουν. Στοιχεία που τους δίνουν τη δυνατότητα να αφήνουν παίκτες μακριά από την αρχική ανάπτυξη και να αναγκάζουν την αντίπαλη αμυντική τετράδα να βρίσκεται αρκετά χαμηλά, δημιουργώντας κενά μέτρα που μπορούν να εκμεταλλεύονται. Δεν δίνει, δηλαδή, ο Λεβ την εντολή σε όλους πηγαίνετε κοντά στην μπάλα για να ανέβουμε, αλλά κρατά παίκτες κοντά στην περιοχή του αντιπάλου.

Με λίγα λόγια, δεν είναι εύκολο να βγει απέναντί τους μία άμυνα χωρίς μπάλα. Για να νικηθούν οι Γερμανοί θα πρέπει ο αντίπαλός τους να αποδειχθεί πολύ ανώτερος, να τους πάρει την μπάλα και την ενέργεια του παιχνίδιου. Αν οι Ισπανοί στον τελικό τα καταφέρουν, μπορεί να τους αναδείξουν κρυφές έως τώρα αδυναμίες, οι Ιταλοί όμως δεν πιστεύω πως έχουν τύχη.

Μπάλα είναι, αλλά για εμένα θα είναι έκπληξη να μην κερδίσουν οι Γερμανοί. Ο άσος στο 1,75.