ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

Π. Σεπεκίδης: Οδηγός για το Απερτούρα στην Ουρουγουάη

Πολύκαρπος Σεπεκίδης
Δημοσιεύτηκε: Πολύκαρπος Σεπεκίδης στις 17:21 15/02/2019

Πρεμιέρα για το πρωτάθλημα στην Ουρουγουάη, έστω και με μία εβδομάδα καθυστέρηση εξαιτίας απεργίας που κήρυξαν οι σύλλογοι. Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση των στόχων, της δυναμικής και των επιδιώξεων των 16 ομάδων που ξεκινούν το Απερτούρα, είναι χρήσιμο να καταγραφούν κάποιες ιδιαιτερότητες του ποδοσφαίρου της χώρας των «τσαρούας», ώστε να γίνει πλήρως κατανοητό το γιατί το εγχώριο ποδόσφαιρο μιας τόσο επιτυχημένης χώρας στο άθλημα έχει μείνει τόσο πίσω.

Παρακολουθώντας εδώ και τρία χρόνια την ποδοσφαιρική δραστηριότητα στην Ουρουγουάη, έχω καταλήξει σε τέσσερα βασικά στοιχεία που πρέπει να γνωρίζει όποιος επιθυμεί να αντιληφθεί το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης και τα συμπεράσματά μου βασίζονται, πέραν της δικής μου εκτίμησης, σε αναλύσεις και διαπιστώσεις ανθρώπων του ποδοσφαίρου και δημοσιογράφων από τη μικρότερη σε πληθυσμό χώρα της Νοτίου Αμερικής.

 Αλλο εθνική ομάδα κι άλλο εγχώριο πρωτάθλημα

Είναι απόλυτα λογικό να αποδυναμώνονται τα εγχώρια πρωταθλήματα στην εποχή της πλήρους παγκοσμιοποίησης του ποδοσφαίρου και της εξαγωγής των παικτών προς την Ευρώπη, καθώς χώρες όπως η Ουρουγουάη έχουν ως κύρια πηγή εσόδων τους σε εθνικό επίπεδο την πώληση ποδοσφαιριστών, όμως από αυτό το σημείο έως την εικόνα ανυποληψίας που παρουσιάζει το εθνικό πρωτάθλημα υπάρχει τεράστια διαφορά.

Κοιτάζοντας απλά την τελευταία δεκαετία, σε μία προσπάθεια σύγκρισης των επιτευγμάτων της εθνικής Ουρουγουάης και των συλλόγων της χώρας σε διεθνές επίπεδο, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά και προκαλούν προβληματισμό.

Την τελευταία δεκαετία, η εθνική Ουρουγουάης έχει κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα 2011, έχει φθάσει έως τα ημιτελικά στο Μουντιάλ του 2010 και έως τα προημιτελικά του Μουντιάλ 2018, ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο νο.7 της παγκόσμιας κατάταξης. Επιπλέον, η U20 μετρά ένα Σουνταμερικάνο το 2017, ήταν φιναλίστ στον τελικό του Μουντιάλ 2013 και τέταρτη σε αυτό του 2017. Σε πλήρη αντίθεση, η μοναδική ουσιαστική επιτυχία των συλλόγων της χώρας σε αυτό το διάστημα ήταν η πορεία της Πενιαρόλ έως τον τελικό του Λιμπερταδόρες 2011, όταν ηττήθηκε από τη Σάντος του Νεϊμάρ.

Προφανώς, αντιλαμβανόμενοι το πνεύμα της εποχής, θεωρούμε απόλυτα κατανοητό ότι η εθνική Ουρουγουάης δρέπει τους καρπούς μιας εξαιρετικής γενιάς ποδοσφαιριστών, που έφυγαν από μικρή ηλικία για την Ευρώπη, όμως το να μην κατορθώνουν οι σύλλογοι της χώρας να διακριθούν στις διοργανώσεις της Conmebol και το να παρουσιάζει αυτή την εικόνα αποσύνθεσης το εγχώριο πρωτάθλημα, με διαρκείς απεργίες, τεράστια οικονομικά προβλήματα και συνεχόμενα σκάνδαλα διαφθοράς, καταδεικνύει το ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Συμπερασματικά, το πρώτο που οφείλει να κάνει όποιος θέλει να αντιληφθεί το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης είναι να αποσυνδέσει πλήρως από το μυαλό του την εθνική ομάδα από αυτό που συναντά κάθε εβδομάδα στην εγχώρια λίγκα και να υπολογίσει ότι μία χώρα που παράγει ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου για την παγκόσμια σκηνή έχει συλλόγους ανίκανους να εκμεταλλευτούν το ταλέντο αυτών των παικτών ακόμη και σε νεαρή ηλικία.

Περασμένα μεγαλεία

Στα αφιερώματα για το Λιμπερταδόρες μέσω του Futbolatino στην εφημερίδα του Match Money, έχουμε δει αναλυτικά ποιες ομάδες έχουν κατακτήσει το τρόπαιο και ποιοι σύλλογοι θεωρούνται τα βαριά ονόματα στη Λατινική Αμερική.

Η Ουρουγουάη είναι η τρίτη χώρα στις κατακτήσεις Λιμπερταδόρες, πίσω από την Αργεντινή των 25 τίτλων και τη Βραζιλία των 18, με τις Πενιαρόλ και Νασιονάλ να έχουν κατακτήσει 8 Λιμπερταδόρες συνολικά.

Βλέποντας αυτό το νούμερο, θα μπορούσε να οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα ότι η Ουρουγουάη είναι η τρίτη δύναμη σαν πρωτάθλημα στη Νότιο Αμερική, όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Από τους πέντε τίτλους που κατέκτησε η Πενιαρόλ, ο τελευταίος ήρθε το 1987, στους συγκλονιστικούς τελικούς κόντρα στην Αμέρικα Κάλι, ενώ η Νασιονάλ θριάμβευσε για τρίτη και τελευταία χρονιά το 1988, χρονιά στην οποία αναδείχθηκε και πρωταθλήτρια κόσμου, κερδίζοντας στη διαδικασία των πέναλτι την Αϊντχόφεν.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι πέρασαν πάνω από 30 χρόνια από τον τελευταίο διεθνή τίτλο ομάδας της Ουρουγουάης και μοναδική στιγμή αναλαμπής σε όλα αυτά τα χρόνια ήταν η πορεία της Πενιαρόλ έως τον τελικό του Λιμπερταδόρες 2011, όπως προαναφέραμε.

Για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος κάποιος, αξίζει να τονίσουμε ότι η μεγάλη Πενιαρόλ, των πέντε τίτλων και των πέντε χαμένων τελικών Λιμπερταδόρες, δεν έχει κατορθώσει να περάσει φάση των ομίλων στο Λιμπερταδόρες από το 2011!

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν αναφερόμαστε σε απουσία τίτλων ή διακρίσεων, αλλά μιλάμε για αδυναμία αξιοπρεπούς παρουσίας για τη μεγαλύτερη ομάδα της Ουρουγουάης (βάσει τίτλων και κόσμου), κάτι που καταδεικνύει ότι οι εποχές δόξας και θριάμβων έχουν περάσει για τους «αουρινέγκρος».

Κάποιες σποραδικές επιτυχίες, όπως η πορεία της Ντεφενσόρ έως τα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες 2014, η παρουσία της Ρίβερ Πλέιτ στα ημιτελικά του Σουνταμερικάνα 2009 και οι πορείες της Νασιονάλ μέχρι τα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες 2015 και τα ημιτελικά του Σουνταμερικάνα 2002, αποτελούν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα για τα περασμένα μεγαλεία των Ουρουγουανών σε επίπεδο συλλόγων.

Μόνοι τους και όλοι σας

Ας προχωρήσουμε τώρα σε ζητήματα που άπτονται του εσωτερικού του εγχώριου πρωταθλήματος. Το σημαντικό στοιχείο που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι η πλήρης και απόλυτη κυριαρχία των δύο μεγάλων, Πενιαρόλ και  Νασιονάλ σε όλα τα επίπεδα.

Δύο πράγματα οφείλουμε να κρατήσουμε για να καταλάβουμε ότι στην Ουρουγουάη οι μοναδικές δυνάμεις σε επίπεδο συλλόγων είναι οι Πενιαρόλ και Νασιονάλ και ότι από εκεί και πέρα υπάρχει το χάος.

Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Ουρουγουάη έχουμε από το 1900 και στα 119 χρόνια που ακολούθησαν η Πενιαρόλ έχει 50 πρωταθλήματα (υπάρχει μία διαμάχη που τη θέλει να έχει 45 λόγω του ότι 5 τίτλους τούς κατέκτησε ο σύλλογος από τον οποίο προήλθε η ίδρυσή της), 46 φορές πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νασιονάλ, από τέσσερις τίτλους μετρούν οι Ντεφενσόρ, Ντανούμπιο και Ρίβερ Πλέιτ, τρία πρωταθλήματα έχει η Γουόντερερς, ενώ ένα πρωτάθλημα πανηγύρισαν και οι Μπέγια Βίστα, Ράμπλα Τζούνιορς, Σεντράλ  Εσπανιόλ και Προγρέσο.

Το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης και η κυριαρχία των Πενιαρόλ και Νασιονάλ γίνεται αντικείμενο τρολαρίσματος στις αθλητικές εκπομπές της Αργεντινής.

Εάν φαντάζει εντυπωσιακό το ότι 96 από τα 115 πρωταθλήματα στην ιστορία κατέληξαν σε δύο μόνο ομάδες, υπάρχει κάτι από πιο ενδεικτικό της απόλυτης κυριαρχίας των Πενιαρόλ και Νασιονάλ στην Ουρουγουάη.

Πιο συγκεκριμένα, τον περασμένο Μάιο η Σχολή Κοινωνικών Επιστημών πραγματοποίησε μία έρευνα με τίτλο: «Η σημασία του ποδοσφαίρου στην κοινωνία της Ουρουγουάης» και τα αποτελέσματά της μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πολλά.

Στην ερώτηση για το ποια ομάδα συμπαθούν, το 42% των ερωτηθέντων απάντησαν Πενιαρόλ, το 33% Νασιονάλ, μόλις 5% δήλωσε πως συμπαθεί οποιαδήποτε άλλη ομάδα, ενώ το 20% επισήμανε ότι δεν συμπαθεί καμία ομάδα.

Ουσιαστικά, υπολογίζοντας μονάχα όσους δήλωσαν προτίμηση σε κάποια ομάδα, το 52,5% τάσσεται υπέρ της Πενιαρόλ, το 41,25% υπέρ της Νασιονάλ, ενώ είναι απίστευτο ότι όλες οι υπόλοιπες ομάδες της χώρας έχουν προτίμηση μόλις 6,25%!

Δύο ακόμη σημαντικά στοιχεία από τη συγκεκριμένη έρευνα είναι ότι μόλις το 7% από όσους συμμετείχαν δήλωσαν ότι είναι μέλη κάποιου συλλόγου, ενώ μόλις το 28% δήλωσε πως πηγαίνει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει το εγχώριο πρωτάθλημα.

Είναι αδιαμφισβήτητο και δεν επιδέχεται καμίας αμφιβολίας ότι Πενιαρόλ και  Νασιονάλ κάνουν απόλυτο κουμάντο στην Ουρουγουάη και τα παραπάνω στοιχεία μας βοηθούν να κατανοήσουμε για ποιο λόγο οι περισσότερες ομάδες της χώρας αγωνίζονται ως γηπεδούχοι κόντρα στους μεγάλους στο ουδέτερο «Σεντενάριο», προσδοκώντας σε καλύτερα έσοδα, ενώ και για λόγους ασφαλείας σπάνια Πενιαρόλ και Νασιονάλ επισκέπτονται τα γήπεδα των άλλων ομάδων, με εξαιρέσεις την Ντεφενσόρ, την Ντανούμπιο, τη Γουόντερερς και τη Λίβερπουλ.

Ενα μοναδικό σύστημα διεξαγωγής

Αφού είδαμε κάποια πολύ απαραίτητα βασικά θέματα για το συνολικό κάδρο του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, ας περάσουμε σε πιο πρακτικά ζητήματα και στον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος, που συνήθως μπερδεύει ακόμη και όσους είναι εξοικειωμένοι με τα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής.

Ξεκινώντας από τα σημαντικά, το πρωτάθλημα Ουρουγουάης 2019 χωρίζεται σε τρία κομμάτια, το Απερτούρα, το Ιντερμέδιο και το Κλαουσούρα, με την ύπαρξη του Ιντερμέδιο εδώ και δύο χρόνια να βοηθά στην αύξηση των αγώνων και να εξασφαλίζει την αγωνιστική δράση ανάμεσα σε Απερτούρα και Κλαουσούρα.

Το Ιντερμέδιο αποτελεί μία ξεχωριστή διοργάνωση, με τις ομάδες να χωρίζονται σε δύο γκρουπ, οι νικητές των οποίων παίζουν σε ένα μονό τελικό και από εκεί προκύπτει ο νικητής του Ιντερμέδιο, που κατακτά έναν τίτλο και διασφαλίζει τη συμμετοχή στο Σουνταμερικάνα.

Πιο σύνθετα είναι τα πράγματα για την ανάδειξη πρωταθλητή, καθώς πρωταθλήτρια θεωρείται η ομάδα που θα βγει νικήτρια στα πλέι οφ τίτλου στο φινάλε της χρονιάς, παρότι οι νικητές των Απερτούρα και Κλαουσούρα σηκώνουν ένα τρόπαιο και κάνουν το γύρο του θριάμβου.

Ο πρωταθλητής Ουρουγουάης βγαίνει μέσα από τη διαδικασία των πλέι οφ, όπου στα ημιτελικά θα λάβει μέρος ο νικητής του Απερτούρα κόντρα στο νικητή του Κλαουσούρα, ενώ θέση στον τελικό εξασφαλίζει η ομάδα που θα τερματίσει πρώτη στην ετήσια βαθμολογία.

Η ετήσια βαθμολογία είναι η καινοτομία του πρωταθλήματος της Ουρουγουάης και στη συγκεκριμένη κατάταξη υπολογίζονται όλοι οι βαθμοί που κατακτούν οι ομάδες από Απερτούρα, Κλαουσούρα και Ιντερμέδιο.

Υπάρχει, δηλαδή, ένα ακραίο σενάριο να έχουμε διαφορετική νικήτρια στο Απερτούρα και στο Κλαουσούρα και άλλη ομάδα που θα κατακτήσει την πρώτη θέση της ετήσιας βαθμολογίας και, έτσι, να βρεθούμε στο τέλος της χρονιάς με τρεις ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο του πρωταθλητή. Οπως βέβαια, μπορεί, εάν μία ομάδα κατακτήσει Απερτούρα, Κλαουσούρα και είναι πρώτη στην ετήσια βαθμολογία, να μη διεξαχθούν καν πλέι οφ τίτλου.

Τα διεθνή εισιτήρια κρίνονται κυρίως μέσω της ετήσιας βαθμολογίας, ενώ για τον υποβιβασμό ισχύει ειδική βαθμολογία, με τις νεοφώτιστες να έχουν πιο ευμετάβλητο συντελεστή, καθώς υπολογίζονται μόνο τα ματς που θα δώσουν φέτος. Στο τέλος της χρονιάς οι τρεις τελευταίες της κατάταξης του υποβιβασμού υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία.

Ενα επίπεδο πάνω η Πενιαρόλ

Μετά από αυτά τα άκρως απαραίτητα για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης, ας δούμε το πώς ξεκινούν οι ομάδες το Απερτούρα 2019, που ανοίγει την αυλαία του αυτό το Σαββατοκύριακο.

Η Πενιαρόλ κατόρθωσε τα δύο τελευταία χρόνια να αναδειχθεί πρωταθλήτρια, παρότι βρισκόταν πίσω βαθμολογικά στη μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν, ενώ δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει ούτε το  Απερτούρα ούτε το Ιντερμέδιο.

Πέρσι είχε γίνει μια μεγάλη επένδυση στην Πενιαρόλ σε επίπεδο ρόστερ, υπήρχαν όνειρα και φιλοδοξίες για διεθνείς διακρίσεις, ο αποκλεισμός από Λιμπερταδόρες και Σουνταμερικάνα έφερε τριγμούς, όμως ο τεχνικός Λόπες, που ανέλαβε στα μέσα της χρονιάς, κράτησε τις ισορροπίες και οδήγησε την ομάδα στον τίτλο, με τη νίκη στην παράταση του ημιτελικού των πλέι οφ κόντρα στη Νασιονάλ να πανηγυρίζεται έξαλλα.

Η Πενιαρόλ διατήρησε τον κορμό του περσινού ρόστερ και δεν την επηρεάζει ιδιαίτερα η φυγή του Αργεντινού Μάξι Ροντρίγκες, ο οποίος δεν πρόσφερε τα αναμενόμενα. Από εκεί και πέρα έγινε μία απαραίτητη εκκαθάριση στο ρόστερ, ενώ συμφώνησε με τη Θέλτα για την παραχώρηση του φορ Φερνάντες, όμως εξασφάλισε ότι θα έχει τις υπηρεσίες του μέχρι τα μισά της χρονιάς.

Η μεταγραφική ενίσχυση ήταν προσεκτική, με τους αμυντικούς Λέμα, Ισκιέρδο και Πίντος να δίνουν βάθος στο ρόστερ της, ενώ πολύ σημαντικό γεγονός αποτελεί ότι θα έχει διαθέσιμο τον ηγετικό χαφ Γκαργκάνο, ο οποίος έχασε το μεγαλύτερο κομμάτι της προηγούμενης χρονιάς με τραυματισμό και που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γρανάζια της μηχανής της μαζί με τον αρχηγό/σταρ Κρίστιαν Ροντρίκγες και το γνωστό ματς από το πέρασμά του στον Πανιώνιο, Εστογιανόφ.

Καταλήγοντας, η Πενιαρόλ διαθέτει το καλύτερο ρόστερ αυτή τη στιγμή στην Ουρουγουάη και έχει το ψυχολογικό πλεονέκτημα έναντι της Νασιονάλ από την κατάκτηση των δύο τελευταίων πρωταθλημάτων, παρά την ήττα από την αιώνια αντίπαλο στη διαδικασία των πέναλτι στο Σούπερ Καπ. Ετσι, θα έπρεπε να λογίζεται ως το πρώτο φαβορί για τον τίτλο και υπάρχει στοιχηματική αξία στο 2,55 του Stoiximan για κατάκτηση του Απερτούρα από την Πενιαρόλ.

Σε μεταβατικό στάδιο η Νασιονάλ

Σημαντικά οικονομικά προβλήματα έκαναν την εμφάνισή τους στη Νασιονάλ από τα μισά της περασμένης χρονιάς, με την «Μπόλσο» να χάνει με οδυνηρό τρόπο τον τίτλο από την αιώνια αντίπαλο, Πενιαρόλ, στα πλέι οφ τίτλου και το οικοδόμημά της συνταράχθηκε για τα καλά.

Ο ικανός νεαρός τεχνικός Μεδίνα παραιτήθηκε αιφνιδιαστικά λίγο μετά τη λήξη της σεζόν, ενώ η διοίκηση τόνισε ότι δεν ανανεώνεται κανένα συμβόλαιο παίκτη από την προηγούμενη χρονιά και πως θα συγκροτηθεί ένα εντελώς καινούργιο ρόστερ.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η Νασιονάλ να μείνει πίσω σε επίπεδο προγραμματισμού, τελικά υπήρξε συμφωνία με αρκετούς παίκτες από ροστέρ της περασμένης χρονιάς για να παραμείνουν στην ομάδα, όμως οι αποχωρήσεις παικτών όπως οι μπακ Φουτσίλε, Εσπίνο, του ποιοτικού μέσου Ροντρίγκες και του εξαιρετικού εξτρεμ Βιουδές δεν καλύφθηκαν και είναι προφανές ότι υπήρχε αποδυνάμωση.

Μπαίνει σε νέα εποχή, καθώς τα ηνία δόθηκαν στον Αργεντινό τεχνικό Ντομίνγκες, ενώ κινήθηκε ρηχά σε επίπεδο ενισχύσεων, με σημαντικότερες αποκτήσεις της να είναι αυτές του χαφ της Καρντάτσιο από την Ντεφενσόρ και το μέσου Λορεντσέτι από την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε.

Δελφίνοι για διεθνή εισιτήρια

Πίσω από την Πενιαρόλ και τη Νασιονάλ, υπάρχουν οι ομάδες-δελφίνοι, ομάδες που έχουν τη δυνατότητα να φανούν ανταγωνιστικές και, εάν όλα τους πάνε καλά, μπορούν ακόμη και να διεκδικήσουν κάποιον τίτλο.

Η Ντεφενσόρ παραδοσιακά και βάσει της πορείας της τα τελευταία χρόνια μπορεί να θεωρηθεί η ομάδα που δικαιούται να ισχυρίζεται ότι μπορεί να κοντράρει τους μεγάλους, έστω κι αν δεν είναι η ίδια ομάδα με αυτή που κατέκτησε το Απερτούρα 2017 με πρωταγωνιστή το νυν φορ της Θέλτα, Γκόμες και που είχε φθάσει έως τα πλέι οφ τίτλου εκείνη τη χρονιά.

Στη «βιολέτα» επέστρεψε ο πολύπειρος τεχνικός Ντα Σίλβα, ο προπονητής που την οδήγησε το τελευταίο της πρωτάθλημα το 2008. Το ρόστερ διατηρήθηκε σε ένα καλό επίπεδο, αν και υπήρξαν σημαντικές αποχωρήσεις όπως αυτές του μπακ Κόουγο, που μεταγράφηκε στη Λιμπερτάδ, του φορ Χερμάν Ριβέρο, ο οποίος ήρθε στον Απόλλωνα Σμύρνης, και του αμυντικού Σουάρες, που μετακόμισε στη Μονπελιέ, όμως υπάρχει πολύ αξιόλογη πηγή νεαρών από τις ακαδημίες και το έμψυχο δυναμικό της είναι ανταγωνιστικό για το εγχώριο επίπεδο. Δύσκολα θα μπορέσει να διεκδικήσει τίτλο, όμως είναι το φαβορί για την τρίτη θέση.

Αρκετά ανανεωμένη σε όλα τα επίπεδα η Ντανούμπιο, η οποία έχασε πολύτιμα στελέχη στις μεταγραφές, με τις αποχωρήσεις του εξαιρετικού μεσοεπιθετικού Σεπελίνι (Ατλ. Νασιονάλ), του μέσου Φερνάντες (Γκουαρανί) και του ανασταλτικού χαφ Ριμπαΐρ Ροντρίγκες (Νιούελς) να της κοστίζουν, ενώ απέκτησε λίγους παίκτες, με τον οργανωτή Ονέτο (πρώην Προγκρέσο) και το στόπερ Γκόνι (Ντεφενσόρ) να ξεχωρίζουν.

Ο τεχνικός Μέντες πήρε προαγωγή από την Προγκρέσο, η εικόνα στα ματς με την Ατλ. Μινέιρο για τα προκριματικά του Λιμπερταδόρες ήταν θετική, παρά τον αποκλεισμό, και παρότι αποτελεί ερωτηματικό η παρουσία της, έχει τις περγαμηνές για να διεκδικήσει θέση στην τετράδα και εισιτήριο για το επόμενο Λιμπερταδόρες.

Πιστή στο δόγμα της για στρωτό και ορθά δομημένο ποδόσφαιρο η Γουόντερερς, που αποχαιρέτησε τον τεχνικό Εσπινέλ, ο οποίος δεν ταίριαξε στη φιλοσοφία της, με τα ηνία να δίνονται σε έναν άνθρωπο του συλλόγου, τον πρώην φορ της, Κουέγιο, που πραγματοποιεί ντεμπούτο στην προπονητική.

Η Γουόντερερς είναι άλλη μία ομάδα που υποχρεώθηκε να πουλήσει βασικούς παίκτες της. Ξεχωρίζουν από τις αποχωρήσεις οι απώλειες του χαφ Κάστρο (Εστουδιάντες), του μπακ Βιγιόλντο (Ντεφενσόρ), του μέσου Κολομπίνο (Αρχεντίνος Τζούνιορς) και του ιστορικού γκολεαδόρ Μπλάνκο (Τόρκε), αλλά ήρθαν παίκτες που μπορούν να βοηθήσουν, όπως ο επιθετικός Μπαρέτο (Λουκένιο) και ο επιθετικός Μπράβο (Σαν Λουίς). Δείχνει λοιπόν να έχει σίγουρα τις δυνατότητες για πλασάρισμα στο Σουνταμερικάνα και, εάν όλα πάνε όπως επιθυμεί, ακόμη και για Λιμπερταδόρες.

Σοβαρή ομάδα, με καλή οικονομική κατάσταση (κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα δεδομένα της κατηγορίας) και φανατικό κοινό η Λίβερπουλ, η οποία κράτησε τον κορμό του περσινού της ρόστερ. Μπορεί να έχασε κάποια σημαντικά στελέχη, όπως ο μεσοεπιθετικός Σόουσα (Γκαρσιλάσο) και ο μπακ  Γκαμπριέλι (Νιούελς), αλλά βγαίνει αρκετά κερδισμένη από το ερχομό του γκολεαδόρ  Φράνκο (πρώτος σκόρερ της Σέρο τα τελευταία χρόνια) και τον επαναπατρισμού του πολύπειρου μεσοεπιθετικού Γκουασταβίνο, ο οποίος έχει εξαιρετικά χτυπήματα στις στημένες φάσεις.

Η νίκη της Λίβερπουλ επί της Μπαΐα ήταν η πρώτη για ομάδα της Ουρουγουάης μέσα στη Βραζιλία σε επίπεδο Σουνταμερικάνα.

Ο τεχνικός Πετσολάνο έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και η Λίβερπουλ μπορεί να εκπλήξει αρκετούς, όπως έκανε με τη νίκη της επί της Μπαΐα για του Σουνταμερικάνα (την πρώτη ομάδας της Ουρουγουάης στη Βραζιλία για τη συγκεκριμένη διοργάνωση), με το πλασάρισμα στα διεθνή εισιτήρια να είναι απόλυτα εφικτός στόχος, ενώ δεν αποκλείουμε να μπαίνει στη μάχη ακόμη και για το Λιμπερταδόρες.

Αν και αρκετά πεσμένη τα τελευταία χρόνια, η Ρίβερ Πλέιτ είναι μία από τις ομάδες που αξίζουν να βρίσκονται στην κουβέντα για θέση στις διεθνείς διοργανώσεις, με τον ικανό τεχνικό Γιορδάνο να συνεχίζει από πέρσι στην ομάδα.

Σε επίπεδο ρόστερ η Ρίβερ Πλέιτ δεν εντυπωσιάζει, θα κληθεί να βρει τα γκολ του επιθετικού Τζόνες, ο οποίος πήρε μεταγραφή στην Ολλανδία για λογαριασμό της Καμπούρ, όμως είναι ένα σοβαρό σύνολο και μπορεί να τερματίσει άνετα στην πρώτη οκτάδα της ετήσιας βαθμολογίας.

Τέλος, περισσότερο λόγω της δυναμικής της σε επίπεδο οπαδών και των καλών παρουσιών της τα τελευταία χρόνια, θα βάλουμε στην κατηγορία των υποψηφίων για διεθνές εισιτήριο τη Σέρο, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αποψιλώθηκε στις μεταγραφές.

Τεράστιες οι ανακατατάξεις στο ρόστερ της, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί το πόσο μπορούν να βοηθήσουν τα 14 νέα μεταγραφικά της αποκτήματα, ενώ αποχώρησε ο επιτυχημένος Αργεντινός Μπασουάλδο, με τον πολύπειρο Γκονσάλες να επιστρέφει στο προσκήνιο μετά από χρόνια.

Δυσοίωνο το σκηνικό για τη Σέρο, με τους ποδοσφαιριστές της να κάνουν απεργία λίγο πριν την έναρξη της σεζόν και να τη σταματούν μόλις έλαβαν κάποιο μέρος των οφειλομένων, όμως ο σύλλογος έχει δυναμική και δεν αποκλείουμε να μπορέσει να μπει στη μάχη για το εισιτήριο στο Σουνταμερικάνα.

Από εκεί και πέρα το χάος

Μία από τις πιο ωραίες δηλώσεις που έχω ακούσει από ποδοσφαιριστή που γνωρίζει άριστα τα δεδομένα του πρωταθλήματος της Ουρουγουάης, είναι αυτό που είχε πει κάποτε ο ιστορικός γκολεαδόρ της Γουόντερερς, Μπλάνκο: «Η δεύτερη κατηγορία στην Ουρουγουάη είναι ερασιτεχνική και η πρώτη σχεδόν ερασιτεχνική».

Ο πολύπειρος «τσαπίτα» εξέφρασε εύγλωττα αυτό που αναγνωρίζουν άπαντες και αφορά το χαμηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ομάδες που ζουν στη σκιά των Πενιαρόλ και Νασιονάλ, αλλά και των λίγων ομάδων που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.

Κάναμε αναφορά ήδη στις μισές ομάδες του πρωταθλήματος και στο γκρουπ όσων θα παλέψουν για την αποφυγή του υποβιβασμού θα εντάξουμε τις άλλες μισές, καθώς η μάχη προμηνύεται σκληρή.

Εάν προσπαθούσαμε να ξεχωρίσουμε μία ομάδα από πλευράς ποιότητας, που να μπορεί να βγει από αυτό το γκρουπ και να διεκδικήσει ακόμη και διεθνές εισιτήριο, η πρώτη σκέψη θα ήταν η Φένιξ του εξαιρετικού κόουτς Καράσκο, ο οποίος κατάφερε να σώσει με συγκλονιστικό τρόπο πέρσι την ομάδα από σχεδόν βέβαιο υποβιβασμό.

Λίγες οι απώλειες στο ρόστερ της Φένιξ, εγγύηση σοβαρότητας ο τεχνικός Καράσκο, ορισμένες ποιοτικές ενισχύσεις σαν αυτές του φορ Ριγκολέτο (Ράμπλα Τζούνιορς) και του κίπερ Ερνάντες (Πάστο) μας κάνουν να βάζουμε ένα επίπεδο πάνω την «αλπιβιολέτα».

Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να κάνω καμία σοβαρή εκτίμηση, θα αρκεστώ να αναφέρω ότι η Μπόστον Ρίβερ βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο μετά την αποχώρηση του τεχνικού Απούντ έπειτα από πολλά χρόνια και δεν γνωρίζω πόσο θα καταφέρει να κάνει ομάδα το ανανεωμένο ρόστερ ο έμπειρος κόουτς Ματσάδο.

Να προσαρμοστεί στην αποχώρηση του τεχνικού της οφείλει και η Προγκρέσο, η οποία έχασε τον αναμορφωτή της Μέντες, που έφυγε για την Ντανούμπιο, με τον Ρόκο να τον αντικαθιστά, ενώ είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε το δυναμικό της, καθώς αποχώρησαν πάνω από 15 παίκτες, ενώ ήρθαν ακόμη περισσότεροι!

Η Ράσινγκ συνεχίζει με τον επιτυχημένο τεχνικό Τεχέρα και παρότι δείχνει αποδυναμωμένη μεταγραφικά, θεωρώ ότι έχει την εμπειρία και την ποιότητα να σώσει τη χρονιά, καθώς έχει μάθει να ζει με το άγχος του υποβιβασμού.

Τεράστιο ερωτηματικό και η ιστορική Ράμπλα Τζούνιορς, που έχει νέο τεχνικό τον Αργεντινό Τορεσάνι, ο οποίος οφείλει να προσαρμοστεί στα δεδομένα της Ουρουγουάης, ενώ υπήρξε κοσμογονία και στο ρόστερ της ομάδες, με πάρα πολλές προσθήκες και ακόμη περισσότερες αποχωρήσεις.

Η επανάσταση της επαρχίας

Τέλος, ειδικής μνείας αξίζει η αντεπίθεση της επαρχίας, καθώς και οι τρεις ομάδες που έρχονται από τη δεύτερη κατηγορία εδρεύουν εκτός Μοντεβιδέο, κάτι που βοηθά στην ανανέωση του πρωταθλήματος.

Πιο καλά εξοπλισμένη για την περιπέτειά της στην Πριμέρα δείχνει η Πλάσα Κολόνια, που εξέπληξε όλο τον κόσμο με την κατάκτηση του Απερτούρα 2016 και που επιστρέφει μετά από το σύντομο πέρασμά της από τη δεύτερη κατηγορία, με την ομάδα από την πολιτεία του Σακραμέντο να βγαίνει κερδισμένη από τις μεταγραφές.

Επιστρέφει στην Πριμέρα και η Χουβεντούδ, που δουλεύει πάνω στο πλάνο του τεχνικού Πουέντε, ο οποίος είναι άνθρωπος του συλλόγου, ενώ το ρόστερ της ομάδας βασίζεται στην ομοιογένεια του κορμού που έφερε την άνοδο.

Ατραξιόν αποτελεί η επιστροφή της Σέρο Λάργκο στη μεγάλη κατηγορία, με την ομάδα από το βορρά της χώρας να προβαίνει σε πάρα πολλές μεταγραφές, να διατηρεί στον πάγκο τον τεχνικό Νούνιες, αλλά να δείχνει ότι ξεκινά ως το μεγάλο φαβορί για τον υποβιβασμό.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ